Sosyal bir varlık olarak çevremizdeki insanlarla bir bağ kurarız ve bu bağ değer ve önem sırasına göre güçlü ya da zayıf dır. Şimdi size bir soru sorsam dünyada Sevdiğiniz ve değer verdiğiniz kişiler kimdir bu insanların ilk on tanesini aşağıya yazmanızı istesem yazar mısınız? Lütfen aşağıdaki boş yerlere bu dünyada sizin için en değerli ve önemli sevdiğiniz ilk on kişiyi yazın.
1. 6.
2. 7.
3. 8.
4. 9.
5. 10.
Genelde hemen ilk üçe anne, baba, çocuk ya da sevgili yazılır ve daha sonra değer sırasına göre uzar gider bu liste. Peki size bir soru sorsam desem ki bu listede siz kendiniz kaçıncı sıradasınız? Bu soruya aldığım cevaplarda genelde ya son sırada ya da hiç sırada bile yokuzdur. Peki neden bizi biz yapan varlığımıza bu yapılan değersizlik, önemsizlik ya da sevgisizlik neden? Nedenini ben size söyleyeyim küçüklüğümden bu yana büyüklerimiz bize insanlara saygı duymayı bazende sevmeyi öğrettiler. Küçüklüğümden hatırlıyorum Annem hep oğlum ben sizin için yaşıyorum derdi, eminim sizdede böyle anılar vardır, Yaşam kaynağım sensin ya da sizsiniz diyerek çocukları için yaşayan anne babalar büyüttü bizi. Kendi hayatlarının bir değeri ve bir anlamı olmayan sevgi duygusunun adı var ama kendisi olmayan bir inanışla büyütüldük. Kendi anne babamı asla bu yönden suçlamadım çünkü onlarda tam olarak bilmiyorlardı ve öğrenmemişlerdi. İnsam bilmediği yaşamadığı hissetmediği bir şeyi öğretemez, yaşatamaz, hissettiremez. Kültürel olarak bize hep sus büyüklerine saygı duy küçüklerini sev diye öğretildi, hiç kimse bize kendini sev ona değer ver, onu önemse, ona güven, onunla guruduy, onunla onur duy demedi çünkü onlarda bu duyguları hep başkasından bekliyorlardı kendi kendilerine vermeyi kimse öğretmemişti. Ya da akıl etmemişlerdi. Hâlbuki hem eski osmanlı kültüründe hem de dinimizde kişinin kendi üzerindeki hakkı yaratıcının ona verdiği değeri dünyayı ve içindekileri senin için yarattım diyerek verdiği önemi birçok yerde vurgulamışken biz insan oğlu bir türlü kendimize bu değeri önemi ve sevgiyi bir türlü kendimize layık göremedik. Peki neden bu güzel ve önemli olguları duyguları kendimize layık görmedik nedir kendimize bu kadar değersiz önemsiz ve sevilmeye layık göremememizin nedeni? İnançlarımız. İnançlar babadan oğula geçen bir miras gibidir genelde büyükler neyi yapamamışsa çocuğunada neleri yapamayacağını öğretir ve bu sayede negatif inançlar babadan oğula, Anneden kıza geçer. İşte bu yüzden kendimiz için dünyadaki değerli ve önemli sırasında hiçbir zaman 1. Sırada biz kendimiz olamayız. O listenin başına ilk sıraya geçebilmemiz için bu büyüklerimizden miras kalan yanlış inançları teker teker bilinçaltından silmeliyiz. İşte bu sayede kendine güvenen kendini seven kendine önem veren bireyler ve çocuklar yetiştirebiliriz. Benim burada gayem eskileri eleştirmek değil haşa haddime değil. Onların zamanında imkanlar yoktu ellerinden gelenin en iyisini yaptılar. Şimdi zaman değişti ortam değişti imkanlar değişti bunun için birçok şeyin değişmesi daha iyi hâle gelmesi gerekiyor. Dünyanın değişip güzelleşmesi için bireylerin değişmesi gerekir herkes kendini geliştirir sever değer veriri önemserse dünyada kendini sever değer veriri ve önemser. Bunu bir hayal edin etrafınızdaki herkes kendine değer veriyor önemsiyor ve seviyor bununla birlikde kendine saygı duyuyor kendiyle gurur kendini onurlandırıyor, Böyle insanların yaşadığı dünya nasıl bir dünya olur bir hayal edin. Şunu hep hatırlayın SENDE OLMAYANI BAŞKASINA VEREMEZSİN, Kendini sevmeyen başkasını sevemez, Kendine değer vermeyen başkasına değer vermez, Kendini önemsemeyen başkasınıda önemsemez, Sadece mış gibi yapar gaye başkadır. İşin içinde muhtaçlık vardır. Bu muhtaçlık başka süslü kelimelerle kamufle edilmiştir. "Seni seviyorum" çünkü senin beni sevmene ya da sana sahip olmaya ya da sana ait olmaya muhtacım. "Seni özledim" çünkü kendimi yalnız işe yaramaz ve beceriksiz hissediyorum gibi birçok şuanda dilden dile dolaşan süslü kelimeler aslında sadece içlerinde başka anlamlar barındıran kamufle edilmiş muhtaçlıktır.
